Küçük Bir Duyuru

Selaaam🌼

Yeni bir haberle geldim!

Aslında bu haberi vermek için biraz beklemeyi, önce nasıl hissedeceğimi görmeyi planlıyordum. Ama sanırım buna çoktan hazırım.

O yüzden haberimi bırakıyorum:

Bundan sonra dostunuz Annabell, yazılarına Sonrası Sonra' da devam edecek... 🤍

Bu kararın nasıl ortaya çıktığını yeni blogumda anlattım. Kendime yeni bir başlangıç ve yeni bir nefes alanı açmak istedim. Bakalım bu yol bizi nereye götürecek. 🌼

Bu blogu kapatmayı ise hiç düşünmüyorum. Sonuçta 2014'ten beri biriktirdiğim anılar, yazılar ve güzel insanlar burada. Burası benim blog dünyasındaki evim gibi.

Kim bilir... Belki Annabell biraz gezip dolaştıktan sonra yeniden evine dönmeye karar verir. 😄

Şimdilik sadece yeni bir nefes alanına ihtiyacım vardı.

Ve Sonrası Sonra, o bebek adımım olsun istedim.

Sevgiyle... 🤍

Nice to meet you

Ölüdeniz Tatili ve Bavulumdaki Kaygı

   

Ölüdeniz'den bir gün batımı

    Evet bu fotoğrafı çekeli bir hafta olacak :) Aylar evvel aldığımız tatili koşuşturmaca ve hastalık durumlarından son dakika hatırladık desem, bana inanır mısınız? Yani elbette tarihi biliyorduk ama okul kapandıktan sonra yaşadığımız süreçlerden sonra tatil anca aklımıza geldi diyeyim. Velhasıl gitsek mi gitmesek mi diye bocalamamıza kızım tatil heyecanıyla nokta koydu ve düştük yollara... Ben daha önce de Fethiye'ye  kız arkadaşlarımla gitmiştim ve o kadar eğlenmiştik ki, yollar gözüme hiç de uzak görünmemişti. Ama çocukla ve öncesinde yüklenen bir kaygı dozuyla birlikte yollar git git bitmedi. Bir daha da Fethiye'ye gitmem dedim de eşim güldü. Ben çok eminim yalnız bu sözümden..

      İlk gün otele girince bir garipsedim, yolculuğun yorgunluğuyla birlikte gıcık bir kadına dönüştüm adeta. Eşim dedi ki: " Merve, bence şu an her şey gayet güzel ve tertemiz görünüyor. Kaygın hâlâ yüksek. O yüzden her şeye biraz önyargılı ve olumsuz bakıyorsun. Bir rahatla. Kızımız da biz de iyiyiz. Bir şey olmaz, ama olacak olursa bakacağız çaresine. " Dedi. Adam bu sözleriyle beni âdeta resetledi dostlar. Ve gerçekten de gri ve olumsuz gördüğüm şeyler bir anda renklendi, mânâlı hale geldi.  Bir de ne olursa olsun bir uyuyup uyanmak daha iyi hale getiriyor bence her şeyi. Sertab boşuna demiyor " Bir çaresi bulunur elbet canım, bir uyuyup uyanalım. " Diye. 

     Hatta öyle ki, her akşam yemeğinden sonra mini club yapıyorlar ve sonrasında da yetişkinlere yönelik etkinlikler yapılıyor. Mini club'ta çocuklara yönelik danslar yapıyorlar. Öyle eğlenceli ki, kızım bayılıyor dans etmeye ama çekingen olduğu için benimle birlikte çıkmak istiyor sahneye. Ben de onun için çıktım birlikte yapmaya çalıştık figürleri... Derken bir anda Macarena şarkısını açtılar ve herkesi sahneye davet ettiler. Bu şarkıda ben kızımı unuttum dostlar, bildiğiniz kendim için dans etmeye başladım. Birkaç tane Rus kadın da birden atladı sahneye. Hahaha, hani müzikal filmlerde birden şarkıyla birlikte dans etmeye başlarlar ya, tam da öyle bir an oldu ve çok tatlıydı. Macarena'dan sonra Waka Waka dansını da öğrendik ve yaptık hep birlikte, mini cluba farklı bir soluk getirdik ama bence çok daha eğlenceli oldu :)) 

    Çok şükür hastalıksız, kazasız belasız güzel bir tatil oldu ve döndük evimize. Bir daha çocukla Fethiye'ye gitmem ama Budapeşte-Viyana'ya gitmek için çoktan uçak biletlerini aldık bile. :)) Bakalım sırada o var, ama daha ona çok var. Kaygı düzeyi yüksek bir insanım ve bununla birlikte bebek adımları değil bazen dev adımları atıyorum. Yine de beni koruyan bir güç var gibi hissediyorum böyle anlarda. Karnımdaki yumruyu biraz daha gevşetmek ya da bendeki etkisini azaltmak isterdim. Umarım o da olur. 

Macarena

Sonrası Sonra

 

Kendi objektifimden gün batımı

  

    Gecenin şu saatinde uyuyamadım. Kaygılı, depresif, umutlu, sakin...her şeyden biraz birazım :) "Yahu Annabell yine ne oldu? " Diye soruyor musun bilmiyorum, ama ben anlatacağım :) 

     Geçen hafta okulların kapanmasına bir gün kala, arkadaşımda toplaşmıştık. Miray daha okuldaydı ve benim için şu küçük özgürlük anlarından biriydi, anlarsın ya. Tam da böyle çocuğunu büyütmüş, okula yollayıp arkadaşlarıyla yeniden sosyalleşmeye başlayan anne modlarında sevinirken ve benim annelik konusunda pimpirikli olduğumu söyleyen bazı kişilere içten içe nanik yaparken kızımın okulundan arandım. Ateşi çıktığını öğrenince ayaklandım ve bir koşu kızımı okuldan alıp eve geldim. Sonrası yüksek ateş, üst üste kusma vs. Senin anlayacağın hoş olmayan bir tablo ve tabiki o geceyi hastanede serumla, ateş düşürmeyle filan geçirdik. 

      Aradan bir hafta geçti ve bu süreçte kızımın artık toparlandığını düşünüyordum. İlaçları da bitmişti. Ve yine arkadaşlarımdan birine davetliydik akşam için. Kızım benden daha heyecanlıydı bu misafircilik işine ve birlikte güzel güzel hazırlanırken, birden bire yine kusmaya başladı küçüğüm. 

      Ne oldu, yine ne olmuş olabilir, acaba tam düzelmedi mi, derken o kaygıyla tüm planları iptal ettik tabiki. Ve fakat kızım kustuktan sonra rahatladı ve oynamaya başladı. İştahı filan da açıldı. Şimdi arkadaşıma gideyim desem içim rahat etmez, evde kalsam kendime acıyorum ve kaygım halâ geçmiş değil. Eşime:" Ben bir nefes alacağım. " Diyip çıkıp yürümeye başladım. Kendi kendime düşünüp yürürken, baktım yanaklarımda bir nemlenme hissi var. Farkında olmadan ağlamışım...Şaşırdım da kendime, ama bir rahatladım ki sorma. 

      Çok ikircikli hisler bir bakıma. Hem annelik içgüdüsüyle kaygın tavan oluyor; çocuğun iyiyse ve o hastalıklı hali geçtiyse bu sefer de kendine ve heveslerine acıma hali geliyor. Kendine acırken bundan dolayı pişmanlık da hissediyorsun bazen. Çünkü nihayetinde sen bir anasın ana. Gerçi şu pişmanlık duygusuyla benim pek işim olmuyor, oralarda çok bulunmuyorum ama yine de şöyle bir esintisi dolaşmıyor değil. 

      Bazen de böyle oluyor işte. " Heh şimdi oldu, rahatlayabilirim. " Gibi bir hayat noktası yok, ben artık anladım. O nedenle her şey ve herkes iyiyken, yani o küçücük anlardan bahsediyorum, öyle nadir anlarda yapıştıracaksın keyifli eylemlerini. Ya da farkına varıp keyifle yayılacaksın koltuğunda, sevdiğin bir şeyler içeceksin. Sonrası sonra... 

     To Build A Home